سرزمین تنـــهایی

بارون

چه بادی می وزد امشب، چه زجری می کشد باران

چه گشتی می زند سرما میان شهر گمنامان

از این آهنگ بیهوده که در گوش زمان جاریست

مرا سهمی است پیوسته ، مرا رنجی است بی پایان

مگر این باد ویرانگر چگونه وستی دارد،

که این گونه نمی گنجد در آغوش شب و طوفان

به خود پیچانده صحرا را کلاف کهنه شبها

و من از صبح می گویم از این – از دیده ها پنهان

ملالی نیست ای طوفان زمین را بیشتر بفشار

که ویرانتر نخواهد شد برایم این شب ویران

+نوشته شده در جمعه بیست و یکم دی 1386ساعت11:58توسط پریسا |

امانت

+نوشته شده در پنجشنبه بیستم دی 1386ساعت18:1توسط پریسا |

نمی نویسم

نمي نويسم ..... چون مي دانم هيچ گاه نوشته هايم را نمي خواني حرف نمي زنم .... چون مي دانم هيچ گاه حرف هايم را نمي فهمي نگاهت نمي كنم ...... چون تو اصلاً نگاهم را نمي بيني صدايت نمي زنم ..... زيرا اشك هاي من براي تو بي فايده است فقط مي خندم ...... چون تو در هر صورت مي گويي من ديوانه ام

+نوشته شده در پنجشنبه بیستم دی 1386ساعت17:57توسط پریسا |