سرزمین تنـــهایی

آهو ی من

یه دفه مثل یه آهو توی صحراها رمیدی بس که چشم تو قشنگ بود گله ی گرگ و ندیدی دل نبود توی دلم تو رو گرگا نبینن اونا با دندون تیز به کمینت نشینن الهی من فدای تو چی کار کنم برای تو اگه تو این بیابونا خاری بره به پای تو یه دفه مثل پرنده قفس عشقو شکستی پر زدی رو آسمونا رفتی اون دورا نشستی دل نبود توی دلم گم نشی تو کوچه باغا غروبا که تاریکه نریزن سرت کلاغا پرت نشه فکر و خیالت

من همه قصه هام قصه توست اگه غمگینه همش از غصه توست

یه دفه مثل یه گل رفتی تو دست خزون سیل بارونو تگرگ میومد از آسمون بردمت تو
گلخونه که یه دفه خیس نشی یخ کنه بال و پرت نشکنی یه وقت من تموم قصه هام قصه توست یه دفه مثل یه شمع داشتی خاموش میشدی اگه پروانه نبود تو فراموش میشدی اره پروانه شدم که پرام سوخته شه که آتیش عشق تو به دلم دوخته شه که بسوزه پر و بالم که راحت شه خیالم دارم از تو مینویسم تو که غم داره نگات اگه دوست داشتی بگو بازم میگم برات انقده میگم که خسته شم

+نوشته شده در یکشنبه بیست و یکم بهمن 1386ساعت11:56توسط پریسا |